تاريخ : ٩ مهر ۱۳٩٢ | ٧:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : باغ

 



تاريخ : ٩ مهر ۱۳٩٢ | ٧:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : باغ

مثل کوه پشت ات ایستاده بودم

  تو اما

 چمنزار روبرویت را ترجیح دادی!



 (مهدی نعمت زاده)

 

 

نگرانم باش

 مثلا بپرس:  کی می رسم؟

مثلا من دیر کرده ام!

    مثلا جدی جدی دلت شور مرا بزند.


(مهدی نعمت زاده)



تاريخ : ٢۳ فروردین ۱۳٩٢ | ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ | نویسنده : باغ

می ‏خواستم عزیز تو باشم خدا نخواست
هم راه و هم گریز تو باشم خدا نخواست 

می خواستم که ماهی غمگین برکه ای
در دست های لیز تو باشم خدا نخواست 

گفتم در این زمانه کج‏ فهم کند ذهن
مجنون چشم تیز تو باشم خدا نخواست

می ‏خواستم که مجلس ختمی برای این
پائیز برگ ریز تو باشم خدا نخواست

آه ای پری هر چه غزل گریه! خواستم
بیت ترانه‏ ای ز تو باشم خدا نخواست

مظلوم ساکتم! به خدا دوست داشتم
یار ستم ستیز تو باشم خدا نخواست

نفرین به من که پوچی دستم بزرگ بود
می خواستم عزیز تو باشم خدا نخواست 




تاريخ : ٢٥ اسفند ۱۳٩۱ | ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : باغ

از دست رفته ای که من از سر بگیرمت

 از راه های مبهم  دیگر بگیرمت

 

این رودخانه جای قشنگی ست – خشک نیست

رفتی که ماهی ام بشوی تر بگیرمت

 

آغوش من برای تو یک چیز دیگر است

اینبار از همیشه که بهتر بگیرمت

 

پروانه جان ! برای تو باید کمین کنم

از پنجره اگر نشد از در بگیرمت

 

آسان بدست آمدنت را نخواستم

آنقدر میدوم که در آخر بگیرمت

 



تاريخ : ۱٦ بهمن ۱۳٩۱ | ۱:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : باغ

 

فواره وار، سربه هوایی و سربه زیر

چون تلخی شراب، دل آزار و دلپذیر

ماهی تویی و آب؛ من و تنگ؛ روزگار

من در حصار تُنگ و تو در مشت من اسیر

پلک مرا برای تماشای خود ببند

ای ردپای گمشده ی باد در کویر

ای مرگ می رسی به من اما چقدر زود

ای عشق می رسم به تو اما چقدر دیر

مرداب زندگی همه را غرق می کند

ای عشق همّتی کن و دست مرا بگیر

چشم انتظار حادثه ای ناگهان مباش

با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر

 

 



تاريخ : ۱٩ تیر ۱۳٩۱ | ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ | نویسنده : باغ

 

 

مطلب پست قبل مخاطب خاص داره

 

و این پست مخاطب خاص تر

 

 

ممنونم که تا همیشه با من می مونی

.




تاريخ : ٤ فروردین ۱۳٩۱ | ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ | نویسنده : باغ

 

سال نو مبارک



تاريخ : ۱٠ اسفند ۱۳٩٠ | ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ | نویسنده : باغ

 1

 دنیا بوی شکوفه های به می دهد

بوی شکوفه های صورتی ریز

و دستی لابلای شاخه ها مست

بیا عزیز من

بیا

و آبی به صورت ات بزن

اینجا

هیچ کس نمی داند

میوه ی ممنوعه ی دیگر، یعنی چه؟!

بیا

آدم تازه ای باشیم

 

  

2

دوست داشتن گاهی شاید اینگونه باشد

پسر بچه کوچه های تو در تویی باشی

دلت بیشتر از پا به توپ بچسبد

به آغوش اش بگیری

و بازی را ببازی

 

  

3

 دلم میخواهد

تمام دور برگردان های دنیا را برگردم

به پای تو بنشینم

باران

پشت پنجره

ساز دهنی بزند

و من

هیچ کدامِ دوستت دارم ها را

قورت ندهم

.

.

.

انگار

ایمان تمام فصل ها خشکیده است

زمستان

روی موهایم می پاشد

و یادم نمی آید

آدم برفی دوست داشتی یا نه؟



تاريخ : ۱۸ دی ۱۳٩٠ | ٩:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : باغ

 

 

خیره!

وقتی دلم نگذاشت، از وقتی که می ترسید

وقتی تماشایت مرا در خویش می پاشید

در خود به خوبی سایه ات را لمس کردم...او

سنگین قدم برداشت در قلبی که می لرزید

فهمیده بودم عمق چشمانت خطر دارد

فهمیده بودم من ولی، چشمم نمی فهمید

درگیر می شد با وجودش در عبور از تو

از خود، خودش را در تو هی پیچیده می پرسید

بی نور می شد، خیره می شد قعر آن گودال

آن وقت دنیای خودش را خوب تر می دید

...

اینگونه شد چشمم به چاه افتاد و تنها شد

بیرون نمی آمد واز دردش نمی رنجید

 

 



تاريخ : ۱ دی ۱۳٩٠ | ۱:۱٤ ‎ق.ظ | نویسنده : باغ

(1)

 

اگر کنارم باشی یلدا معنی می گیرد

 

                          برای یک دقیقه بیشتر با تو بودن

 

وگرنه

 

    بی تو

 

        تمام شب های من یلداست!...

(2)

 

شاه ‌بیتِ کدامین شعری، نازنین؟!

 

بگـــو

 

   می خواهم امشب تا صبح بسرایمت!

(3)

 

قدم هم نــرسد

 

            ماه و ستارگان را نردبان می کنـم

 

می چینمت

 

تــــــــو

 

    میـوه ی ممنـوعه ی یلداهای منــی!...

(4)

 

پیغام داده ا ی

 

        که امشب قدم بر چشم هایم می گذاری

 

و من

 

    کلید های پیـــــانو را قسم داده ام

 

                                        که به زیر انگشت هایم

 

                                                                پُرشورتر برقصند!

(5)

همآعوشی مان را

             آتشی بیفروز در این شبِ بی فردا

 

                                                 تا بامدادان

 

                                                        خورشیدی تازه متولّد شود!...

(6)

 

برای تک تک این واژه ها بدنام شده ام

 

در آغاز زمستانی هستی سوز  

 

                      - زمانی که کوه ها آماده می شوند سردشان شود-

 

من ذوب شده ام در آغوشی

 

                           جای امن عریانی ام است!

(7)

خانه ام را

 

        در چشمان تو پیدا کرده ام!

 

یک امشب را تا صبح

 

                     پلک نزن!

 

                             خانه خراب می شوم، کافرکیش!...

(8)

 

به عقربه ها حسودیم می شود!

24 بار در شبانه روز به آغوش هم گره می خورند!

                          و 24 بار داغ آغوشت بر دلم تازه می شود

(9)

 

امشب که با تو ام

 

               ثانیه ها مثل باد در گذرند

 

شب های دیگر

 

                  بی تو

 

                      انگار تمام ساعت های این شهر خوابیده اند!

(10)

 

چشم هایم را می بندم

 

         بازی دستانت دیوانه ام می کنند

 

رها نمی شوم از تو

 

           رها نمی شوم از این حس مشترک

 

شعله می شوی در لب هایم

 

                             داغ می شوم

 

                                       داغترین فصل بودنم

 

آرام

 

  آرام

 

     به جهنّمت پا می گذارم

و اینک این ماییم

          سوزنده و سرکش

 

                        در آستانه ی فصلی سرد!

(11)

 

یک لحظه چشم های تو را دیدم
عجب تماشایی
و سر شاخه های دلم
سبز شد
جوانه زد

قلم برداشتم که:
                    نه!...
                     من این سیب سرخ را
                                با هیچ کس قسمت نخواهم کرد!